Szkocka
pogoda – pogoda w szkocką kratkę. Siedzimy dziś w domu, bo za oknem wciąż pada.
Czekamy na wyjście słońca, bo choć jest 18.30, to jeszcze nic straconego, na
Hebrydach Zewnętrznych promienie słoneczne mogą pojawić się dopiero wieczorem.
Wczoraj pogoda na wyspie Lewis była podobna, a słońce pojawiło się ok. 21.00,
by pięknie zajść, ale widno było do północy – „białe noce”.
Dwa
dni temu kupiłam sobie książkę za 50 pensów. W supermarkecie Co-Op były do
wzięcia używane „tytuły” za datek nie mniejszy niż pół funta. Zastanawiałam
się, ile dać, ale stwierdziłam, że dam tyle, ile dałabym wtedy, kiedy byłam
biedną studentką z Polski, która na wakacje przyjechała do Szkocji. To było
lato 1988 roku. Padało tak samo, jak teraz, a nawet bardziej, bo w Blairgowrie
and Rattray słońce nie wyszło przez 3 tygodnie ani razu, nawet na ułamek
sekundy. Wraz z moją przyjaciółką Jolą zbierałyśmy maliny w okropnym deszczu
codziennie przez 7 dni w tygodniu, a te grosze, które zarabiałyśmy na farmie
przepijałyśmy w pobliskim pubie. Barman był – oczywiście – Szkotem, wymowę miał
miejscową. Gdy za pierwszym razem zapytał mnie „Are you eighteen?”, ja
zrozumiałam „Are you eating?” i wyszło nieporozumienie. O mało nie odmówił mi
sprzedaży piwa, ponieważ usłyszał ode mnie, że nie będę jeść. Jola w porę mi
uświadomiła, że on pyta o wiek. Szybko powiedziałam” „Ależ tak, będę jadła”, a
on zrozumiał, że jednak mam te 18 lat. Musiałam jednak pokazać paszport
(niestety wyglądałam na osobę młodszą) i wtedy dostałam pintę laghera (?). Pysznego!
W tym pubie były w sprzedaży używane książki za 20 p., akurat na moją kieszeń.
Przywiozłam stamtąd kilka do Polski. Przez wiele lat nie kupowałam książek,
które nie byłyby nowe, ale kiedy przedwczoraj zobaczyłam przy wyjściu z
supermarketu stojak pełen różnej literatury: od dziecięcej do specjalistycznej,
nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności cofnięcia się w czasie i wzięłam
jedną z nich. Naprawdę poczułam się, jak 27 lat temu.
Myślę,
że taka podróż w czasie dobrze zrobi i mnie, i mojemu synowi. Po powrocie do
Londynu pokażę mu, gdzie kiedyś mieszkałam. Nie pamiętam dokładnie adresów, ale
pokażę mu dzielnice, w których wtedy mieszkała straszna biedota, czarnoskórzy,
no i ja. Miejsca te mieściły się w drugiej strefie, czyli w miarę w centrum
Londynu (wtedy było pięć stref, dziś jest dziewięć), ale przeskok cywilizacyjny
między miejscem, gdzie mieszkała rodzina królewska i lordowie a tym, gdzie
„wegetowali” zwykli zjadacze chleba, mniejszości narodowe i council people
(ludzie na zasiłku) – przeogromny. Kiedy
wracało się spod Pałacu Buckingham, z Westminsteru, The Mall, czy np. Notting
Hill, to na Stockwell, Peckham, czy Brixton czuło się, jak w nowojorskim
Harlemie i na Bronxie. Harlem i Bronx to dziś modne i spokojne okolice. Czy
równie spokojne i zupełnie odmienione okażą się dzielnice, w których ja
mieszkałam w latach 80. ubiegłego stulecia? Zobaczymy już za kilka dni.
"W czasie deszczu dzieci się nudzą"
