Co ma wspólnego piosenka o miłości z uczuciami podatnika do fiskusa?

Już teraz wiem, że dni są tylko po to, 

By do Ciebie wracać każdą nocą złotą...

"Zawsze tam, gdzie Ty" to - moim zdaniem - najpiękniejsza piosenka o miłości. „Leci” w radiu, ilekroć jest mi źle, mam dość wszystkiego i najchętniej na urlop wybrałabym się w kosmos. I zawsze ta melodia dopada mnie w drodze.

Zakochałam się w tekście tej piosenki pewnej gwieździstej nocy, kiedy wracałam do domu po bardzo długim dniu pracy. Mieszkam pod Warszawą, a w drodze do domu jadę wśród łąk, okolonych lasami Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Była późna noc, na zewnątrz panowała prawie całkowita ciemność. Nade mną było tylko rozgwieżdżone niebo, a jedyne światła to te z moich reflektorów. Byłam strasznie zmęczona i droga bardzo mi się dłużyła. W pewnej chwili grany utwór się skończył i popłynęła cudowna melodia, która idealnie wkomponowała się w otoczenie. To rozgwieżdżone niebo, tajemnicza ciemność, idealna cisza nocy i piękne słowa, które płynęły z głośników… Ta szczególna kombinacja wywarła na mnie duże wrażenie.  

Od tamtej pory piosenka „Zawsze tam, gdzie Ty” jest moim numerem jeden. Choć nie jest to gatunek country, nazywam ją muzyką drogi. Drugim razem, kiedy w drodze w pewnym sensie dopadła mnie ta piosenka jechałam do Opola realizować studio festiwalowe. Był 13 czerwca 2007 roku. Tego samego dnia mieliśmy zrobić relację z przygotowań do festiwalu. Zadzwonił telefon i w słuchawce usłyszałam smutną wiadomość. Zmarł Jacek Skubikowski, autor najpiękniejszego tekstu o miłości, tej właśnie piosenki. W popołudniowej relacji pokazaliśmy teledysk. W ten sposób chcieliśmy go pożegnać.

Dziś rano jechałam do Urzędu Skarbowego. Brzmi strasznie? No, właśnie. Nie mam absolutnie nic na sumieniu, ale kontakt z fiskusem nie należy do najprzyjemniejszych chwil w życiu podatnika. Do tego ten urzędniczy labirynt, do złudzenia przypominający fabułę powieści „Zamek” Franza Kafki. Byłam nieszczęśliwa, niewyspana i nie wiedziałam, co mnie czeka. Mniej więcej w połowie drogi usłyszałam znajome dźwięki i słowa: „Nie pytaj mnie o jutro - to za tysiąc lat”. Uspokoiłam się, a po dojechaniu do celu okazało się, że nie muszę stawiać się osobiście w urzędzie. Taką informację mam na dzień dzisiejszy. Nie wiadomo, co przyniesie jutro, ale „jutro – to za tysiąc lat”, więc może będzie dobrze.

Tekst powstał na parkingu przed Urzędem Skarbowym w Piasecznie

Moja własna "kapsuła czasu"

Jak to jest, że jedne rzeczy pamiętamy z najmniejszymi szczegółami, a inne wymazujemy z pamięci i to dość dokładnie? 

Ostatnio szukałam bardzo ważnego dokumentu, szukałam go wszędzie. Przejrzałam wszystkie półki, głębokie szuflady. Nigdzie ani śladu. Wreszcie moja mama pokazała mi przedwojenną walizkę mojej cioci, taką drewnianą, wykładaną materiałem. Nie miałam ochoty do niej zaglądać, bo poszukiwania były tak męczące, że zaczęło kręcić mi się w głowie. Ale nie miałam też innego wyjścia. Dokument potrzebny był mi na rano, bo właśnie wtedy musiałam stawić się w pewnym ważnym urzędzie. Z dokumentem, który dostał "kamfory". 

Otworzyłam walizkę i gdy podniosłam drewniane wieko, ujrzałam mnóstwo listów, dokumentów, pocztówek, folderów z podróży. Zawartość to było całe moje dzieciństwo i młodość aż do studiów. I całkowicie niezrozumiałe jest dla mnie to, że pamiętam chwile, kiedy koleżanki i koledzy wpisywali mi się do tego oto pamiętnika...

... a nie pamiętam, że pracowałam w czasie studiów w redakcji jednej z gazet. Tytułu nie będę podawać, ale jedynie powiem, że nie była to "Trybuna ludu", ani "Przyjaciółka", choć nakładu tej ostatniej chyba nie przebiło żadne późniejsze czasopismo. Takie to były wtedy czasy. Monopol prasy drukowanej i mediów elektronicznych. Nikt nie mierzył oglądalności tak, jak to się dzieje dzisiaj. 

Gorsze jest to, że moja mama pamiętała, że ja tam pracowałam, a jest ode mnie trochę starsza. Czyżby pamięć do wymiany? Moja, oczywiście. Za mało gigabajtów? :) A może tak bardzo wsiąkłam w mój świat, w którym tkwię od 24 lat, że zapomniałam kompletnie o tym, co było kiedyś. 

Moja przedwojenna walizka jest niczym "kapsuła czasu", z tą różnicą, że nie była zakopana w ogrodzie pod starą jabłonką, a informacje w niej zawarte są - póki co - dla mnie, a nie dla przyszłych pokoleń. 

Wpisy do pamiętnika są naprawdę słodkie. Ten powyżej jest autorstwa mojej szkolnej przyjaciółki, z którą - oczywiście - siedziałam w jednej ławce. Dziś Aneta jest utalentowaną skrzypaczką Polskiej Orkiestry Radiowej.  

Jest dużo różnych przedmiotów. Bardzo ucieszyło mnie to znalezisko - stare listy.

W tym roku po raz pierwszy od 24 lat byłam na East Endzie w Londynie. Miałam ochotę pokazać mojemu synowi, w jak trudnych warunkach mieszkałam tam w czasach studenckich. Chciałam, by docenił dobrobyt, w którym dorasta. Niestety mój sprytny plan diabli wzięli, bowiem tuż po wyjściu ze stacji na Stockwell natrafiliśmy na luksusową limuzynę. Mój syn powiedział zgryźliwie: "No, tak bardzo Ci współczuję klepania biedy w luksusie" i stwierdził, że mi nie wierzy, że kiedyś było tam inaczej.

                    Stockwell - dzielnica kontrastów. Te dwa budynki sąsiadują ze sobą,

Znalezione listy to istna kopalnia wiedzy. W tym roku biegałam wokół, przypominając sobie, w którym budynku mieszkałam. W przyszłym roku pojadę tam z konkretnymi adresami i użyję mapy, nie londyńskiej "A-Z", tylko Google`a. Mam nadzieję, że doprowadzi mnie na miejsce. 

W przedwojennej walizce znalazłam też o wiele cenniejszą rzecz, która dała mi wiele radości. Warto zaglądać w takie miejsca. Nie dość, że podróże sentymentalne w pewnym wieku są bardzo przyjemne, to jeszcze można znaleźć odpowiedź na wiele pytań.

A ważny dokument, którego szukałam nie znajdował się w mojej "kapsule czasu", tylko w miejscu tak oczywistym, że trudno sobie wyobrazić, jak mogłam go od razu nie znaleźć. Ale może czasami warto "przekopać" cały dom, by odnaleźć radość?