Machester England England Across the Atlantic Sea

Siedzę w mieszkaniu na Ursynowie, na tzw. starych śmieciach, bo kilkaset metrów stąd stoi budynek, w którym mieszkałam na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego wieku. Oglądam po raz setny film "Hair" Milosa Formana, który uwielbiam. Widziałam go setki razy. Kiedy wszedł do kin, byłam na nim jedenaście razy. Mam go na płycie DVD, a teraz oglądam go w stacji MGM. 

Czy pamiętacie tę scenę, kiedy George Berger zamienia się z Claude`em Bukowskim, by ten mógł zobaczyć się z ukochaną? Podczas nieobecności Bukowskiego w bazie wydany zostaje rozkaz - odlecieć mają samoloty z żołnierzami na wojnę w Wietnamie. Widzimy Bergera, który z początku nie zdaje sobie sprawy z tego, co ten rozkaz może dla niego oznaczać, ale z czasem uświadamia sobie, że leci na wojnę, której się przeciwstawiał. Maszeruje wraz z innymi i za chwilę wejdzie na pokład. Towarzyszy temu kompilacja utworów, m.in. "Manchester" i "Let the Sunshine In". 

Był 14 marca 1980 roku. Trwały "Konfrontacje". Dla tych, którzy nie pamiętają tamtych czasów krótkie wyjaśnienie: "Konfrontacje" to był przegląd filmowy, który był jedyną okazją, żeby zobaczyć filmy z Zachodu. Film Milosa Formana został pokazany u nas po roku od światowej premiery, ale wtedy to i tak był sukces. Inne produkcje, które zostawały dopuszczane do kinowej dystrybucji miały zazwyczaj o wiele większe opóźnienie.

Otóż 14 marca 1980 roku wieczorem ja byłam w swoim mieszkaniu, odległym od miejsca, w którym dziś jestem o kilkaset metrów, a moja mama była na "Konfrontacjach" w kinie "Moskwa" przy ul. Puławskiej. To, co mi opowiedziała po powrocie do domu spowodowało u mnie rodzaj traumy, bo choć nie byłam na "Konfrontacjach", to jednak za każdym razem, kiedy widzę scenę, kiedy Berger ze łzami w oczach śpiewa pieśń "Manchester" zalewam się łzami. Otóż w czasie tej sceny został wyciszony dźwięk filmu i z głośników popłynął komunikat, że przed południem doszło do katastrofy polskiego samolotu, w którym zginęła, m.in. Anna Jantar. Nie było mnie wtedy w kinie, ale po 35 latach wciąż pamiętam relację mamy, która od tak wielu lat wciąż mnie porusza. Dziś też nie jestem na tę scenę obojętna. 

Stewardessa od 14 godzin w pracy. Niemożliwe? No, niestety możliwe.

- Mama z dzieckiem nie może znaleźć dwóch miejsc koło siebie. Czy Państwo mogliby się przesiąść tak, by dziecko mogło siedzieć koło mamy?

Jesteśmy na pokładzie tanich linii lotniczych w drodze do Londynu, choć mój syn zastanawia się, jak miejscowość Stansted, do której lecimy położona 48 km od stolicy Zjednoczonego Królestwa może być jej częścią. Londyn jest ogromnym miastem, posiada 9 stref, ale aż tak duży nie jest, by podmiejskie dzielnice dochodziły do hrabstwa Essex, na terenie którego znajduje się międzynarodowe lotnisko. Według niego twierdzenie, że wylądujemy w Londynie, gdy tymczasem wysiądziemy z samolotu w Stansted jest sporym nadużyciem.

Na pokładzie samolotu panuje chaos nie do opisania. Samolot należy do tanich linii lotniczych, a więc za wszystko trzeba dodatkowo płacić, również za numerowane miejsca. Przed chwilą stewardessa poprosiła pasażerów o przysługę, a teraz znów się odzywa:

- Proszę Państwa, proszę zająć szybko miejsca, bo jeśli nie znajdziemy się na pasie w ciągu 15 minut, to będziemy czekać godzinę w kolejce na start.

Wielokrotnie latałam samolotami, ale nigdy w życiu nie widziałam takiego zamieszania. Faktem jest, że nigdy do tej pory nie byłam, np. w Azji, a może tam tanie linie by mnie zaskoczyły. Rzadko też korzystam z oferty low-cost, bo – według mnie – wcale nie jest low. Kiedyś lecieliśmy samolotem węgierskich linii do Luton i zakup tych biletów był najgorszym interesem, jaki w życiu zrobiłam. Bardzo chciałam zaoszczędzić, może za bardzo. Dokupiłam bilet dla ojczyma, który okazał się o połowę droższy niż bilet w British Airways na rejs w tym samym dniu. W drodze powrotnej mieliśmy nadbagaż, za który musiałam dopłacić 70 funtów. Gdybyśmy wracali samolotem rejsowym, mielibyśmy kilka kilogramów luzu, bo w tanich liniach dopuszczalna waga była niższa. Za przejazd do Stansted lub Luton trzeba więcej zapłacić, bo przecież lotnisko Heathrow znajduje się w Londynie i jeśli ktoś ma ochotę, a nie chce brać taksówki, ani jechać pociągiem Heathrow Express – może dojechać tam metrem.  

Ponownie odzywa się stewardessa.

- Proszę Państwa, bardzo proszę o zajęcie miejsc i przepraszam, że tak „bełkoczę”, ale jestem od 14 godzin w pracy.

OMG!!! To co prawda nie jest długi lot, bo potrwa 2.5 godziny, ale uważam, że nie powinno powierzać się pasażerów osobie, która w momencie lądowania będzie miała za sobą dwie dniówki przepracowane bez przerwy. Zaczynam się niepokoić, ale też sobie tłumaczyć, że na pewno nic się nie stanie, nie będzie żadnej awarii i stewardessa nie będzie musiała nas ratować.

Na to odzywa się mój syn i mówi:

- Ciekawy jestem, od ilu godzin jest na nogach pilot, bo jeśli też od czternastu, to może nie być za wesoło.

Ruszyliśmy, a schowki nad naszymi głowami zaczęły wydawać dźwięki, jakby miały się rozlecieć. Pomimo „atrakcji” na początku podróży, dolecieliśmy cali i zdrowi, jak to się mówi na wyspach: sound and safe. Po drodze zmówiłam kilka „zdrowasiek”, więc kiedy dotarliśmy do pokoju w hotelu, położonym przy terminalu opróżniłam cały barek. Mój syn odsłonił okno i załamany powiedział:

- No, nie, mamy widok na p… flotę … - I tu padła nazwa linii lotniczych, które pozwolę sobie zachować w tajemnicy, choć i tak wiadomo, który przewoźnik lata do Stansted. 

Facet za oknem

Dziś siedziałam u przyjaciółki w pokoju redakcyjnym, gdy tu nagle w szybę walnął nogami jakiś facet podczepiony na linach. W pierwszej chwili pomyślałam, co za "robol" (przepraszam za brak poprawności politycznej, ale to były tylko moje myśli) przeszkadza nam w rozmowie, ale po chwili uświadomiłam sobie, że to musi być wspinacz wysokogórski, który został wynajęty do mycia okien. 

Ja rozmyślałam, a facet nadal mył okno w pokoju redakcyjnym mojej przyjaciółki. Nawet na tych linach wyglądał na bardzo przystojnego. Wróciłam do swojego pokoju i naszły mnie refleksje. Dlaczego tak się zapuściłam? Ważę o połowę za dużo. Mam milion defektów urody, z którymi nic nie robię. Ale moja przyjaciółka jest w stanie złamać nie jedno serce, więc otworzyłam skrzynkę pocztową i napisałam:

Ten facet za Twoim oknem jest mega przystojny. Może złap go, zanim zacznie myć okna na niższych piętrach :)))

Po chwili przyszła odpowiedź:

Obawiam się, że woli od nas licealistki! A poza tym – nie żałuj: na pewno ma 163 cm wzrostu :)

Przyznaję, że niski facet na wstępie traci 99% uroku, ale żeby woleć licealistki?! :) Oburzona napisałam:

Jak woli licealistki, to niech spada, choć nie w sensie dosłownym, bo nie chcę, żebyśmy miały pogrzeb pod oknami :)))

Szkoda, że ci ludzie myją okna tylko z zewnątrz. Gdyby przyszedł do nas na górę, żeby wymyć szybę od wewnątrz, mogłybyśmy przynajmniej sprawdzić, czy jest odpowiednio wysoki i jak się prezentuje, stojąc na dwóch nogach, a nie zwisając na linach. Niestety nie przyszedł, choć okno wymaga umycia z obu stron :)