Siedzę w mieszkaniu na Ursynowie, na tzw. starych śmieciach, bo kilkaset metrów stąd stoi budynek, w którym mieszkałam na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego wieku. Oglądam po raz setny film "Hair" Milosa Formana, który uwielbiam. Widziałam go setki razy. Kiedy wszedł do kin, byłam na nim jedenaście razy. Mam go na płycie DVD, a teraz oglądam go w stacji MGM.
Czy pamiętacie tę scenę, kiedy George Berger zamienia się z Claude`em Bukowskim, by ten mógł zobaczyć się z ukochaną? Podczas nieobecności Bukowskiego w bazie wydany zostaje rozkaz - odlecieć mają samoloty z żołnierzami na wojnę w Wietnamie. Widzimy Bergera, który z początku nie zdaje sobie sprawy z tego, co ten rozkaz może dla niego oznaczać, ale z czasem uświadamia sobie, że leci na wojnę, której się przeciwstawiał. Maszeruje wraz z innymi i za chwilę wejdzie na pokład. Towarzyszy temu kompilacja utworów, m.in. "Manchester" i "Let the Sunshine In".
Był 14 marca 1980 roku. Trwały "Konfrontacje". Dla tych, którzy nie pamiętają tamtych czasów krótkie wyjaśnienie: "Konfrontacje" to był przegląd filmowy, który był jedyną okazją, żeby zobaczyć filmy z Zachodu. Film Milosa Formana został pokazany u nas po roku od światowej premiery, ale wtedy to i tak był sukces. Inne produkcje, które zostawały dopuszczane do kinowej dystrybucji miały zazwyczaj o wiele większe opóźnienie.
Otóż 14 marca 1980 roku wieczorem ja byłam w swoim mieszkaniu, odległym od miejsca, w którym dziś jestem o kilkaset metrów, a moja mama była na "Konfrontacjach" w kinie "Moskwa" przy ul. Puławskiej. To, co mi opowiedziała po powrocie do domu spowodowało u mnie rodzaj traumy, bo choć nie byłam na "Konfrontacjach", to jednak za każdym razem, kiedy widzę scenę, kiedy Berger ze łzami w oczach śpiewa pieśń "Manchester" zalewam się łzami. Otóż w czasie tej sceny został wyciszony dźwięk filmu i z głośników popłynął komunikat, że przed południem doszło do katastrofy polskiego samolotu, w którym zginęła, m.in. Anna Jantar. Nie było mnie wtedy w kinie, ale po 35 latach wciąż pamiętam relację mamy, która od tak wielu lat wciąż mnie porusza. Dziś też nie jestem na tę scenę obojętna.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz