- Mama
z dzieckiem nie może znaleźć dwóch miejsc koło siebie. Czy Państwo mogliby się przesiąść
tak, by dziecko mogło siedzieć koło mamy?
Jesteśmy
na pokładzie tanich linii lotniczych w drodze do Londynu, choć mój syn zastanawia
się, jak miejscowość Stansted, do której lecimy położona 48 km od stolicy
Zjednoczonego Królestwa może być jej częścią. Londyn jest ogromnym miastem,
posiada 9 stref, ale aż tak duży nie jest, by podmiejskie dzielnice dochodziły
do hrabstwa Essex, na terenie którego znajduje się międzynarodowe lotnisko. Według
niego twierdzenie, że wylądujemy w Londynie, gdy tymczasem wysiądziemy z
samolotu w Stansted jest sporym nadużyciem.
Na
pokładzie samolotu panuje chaos nie do opisania. Samolot należy do tanich linii
lotniczych, a więc za wszystko trzeba dodatkowo płacić, również za numerowane
miejsca. Przed chwilą stewardessa poprosiła pasażerów o przysługę, a teraz znów
się odzywa:
-
Proszę Państwa, proszę zająć szybko miejsca, bo jeśli nie znajdziemy się na
pasie w ciągu 15 minut, to będziemy czekać godzinę w kolejce na start.
Wielokrotnie
latałam samolotami, ale nigdy w życiu nie widziałam takiego zamieszania. Faktem
jest, że nigdy do tej pory nie byłam, np. w Azji, a może tam tanie linie by
mnie zaskoczyły. Rzadko też korzystam z oferty low-cost, bo – według mnie –
wcale nie jest low. Kiedyś lecieliśmy
samolotem węgierskich linii do Luton i zakup tych biletów był najgorszym
interesem, jaki w życiu zrobiłam. Bardzo chciałam zaoszczędzić, może za bardzo.
Dokupiłam bilet dla ojczyma, który okazał się o połowę droższy niż bilet w
British Airways na rejs w tym samym dniu. W drodze powrotnej mieliśmy nadbagaż,
za który musiałam dopłacić 70 funtów. Gdybyśmy wracali samolotem rejsowym,
mielibyśmy kilka kilogramów luzu, bo w tanich liniach dopuszczalna waga była
niższa. Za przejazd do Stansted lub Luton trzeba więcej zapłacić, bo przecież lotnisko
Heathrow znajduje się w Londynie i jeśli ktoś ma ochotę, a nie chce brać
taksówki, ani jechać pociągiem Heathrow Express – może dojechać tam metrem.
Ponownie
odzywa się stewardessa.
-
Proszę Państwa, bardzo proszę o zajęcie miejsc i przepraszam, że tak „bełkoczę”,
ale jestem od 14 godzin w pracy.
OMG!!!
To co prawda nie jest długi lot, bo potrwa 2.5 godziny, ale uważam, że nie powinno
powierzać się pasażerów osobie, która w momencie lądowania będzie miała za sobą
dwie dniówki przepracowane bez przerwy. Zaczynam się niepokoić, ale też sobie
tłumaczyć, że na pewno nic się nie stanie, nie będzie żadnej awarii i stewardessa
nie będzie musiała nas ratować.
Na
to odzywa się mój syn i mówi:
-
Ciekawy jestem, od ilu godzin jest na nogach pilot, bo jeśli też od czternastu,
to może nie być za wesoło.
Ruszyliśmy,
a schowki nad naszymi głowami zaczęły wydawać dźwięki, jakby miały się
rozlecieć. Pomimo „atrakcji” na początku podróży, dolecieliśmy cali i zdrowi,
jak to się mówi na wyspach: sound and
safe. Po drodze zmówiłam kilka „zdrowasiek”, więc kiedy dotarliśmy do
pokoju w hotelu, położonym przy terminalu opróżniłam cały barek. Mój syn
odsłonił okno i załamany powiedział:
- No,
nie, mamy widok na p… flotę … - I tu padła nazwa linii lotniczych, które
pozwolę sobie zachować w tajemnicy, choć i tak wiadomo, który przewoźnik lata
do Stansted.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz