Wczoraj obejrzałam film produkcji
niemiecko-chilijskiej "En la cama", którego akcja rozgrywa się w łóżku.
Bohaterowie poznają się w klubie i spontanicznie postanawiają spędzić noc w
hotelu. Daniela i Bruno na przemian kochają się i rozmawiają o życiu, stopniowo
rodzi się między nimi uczucie. Z upływem czasu dowiadujemy się, ze ona związana
jest z facetem, który kilka razy ją uderzył. On z kolei zakończył związek i jest wolny. Gdy
Daniela wychodzi na chwilę do łazienki, Bruno znajduje w jej torebce
zaproszenia na ślub – ślub jej i tamtego faceta. Czy rodzące się uczucie będzie
sygnałem dla Danieli, że powinna przemyśleć, czy chce budować przyszłość z innym
człowiekiem, który podniósł na nią rękę? Nie wiemy, jak zakończy się ta noc dla
naszych bohaterów. Pozostawiamy ich w hotelowym łóżku, w którym ze zmęczenia
usypiają.
Nie musimy poznawać innej osoby, nie potrzebna
nam w noc przedślubną zdrada, by przeczuwać, że osoba, z którą staniemy na
ślubnym kobiercu nie jest tą jedną jedyną na całe życie. O ile mniej byłoby
rozwodów, gdyby w sprawach sercowych dopuścić do głosu serce, nie rozum. Zdarza
się, że panna młoda tuż przed ślubem zaczyna mieć wątpliwości, czy powinna
poślubić swojego narzeczonego. Dochodzi wtedy do głosu rozum, który podpowiada,
że „już mi wiozą suknię z welonem”, że wesele przygotowane, a zaproszeni goście
czekają w kościele. Wiem to po sobie, że w takim momencie większość kobiet
posłucha głosu rozumu, stwierdzi, że zawsze może się rozwieść. A rozwód, drogie
Panie, to nie jest „bułka z masłem”. Nie dość, że kosztowny, to jeszcze często
pozostawia rozwodników w stanie rozbicia emocjonalnego. Przecież mamy do
czynienia z osobami, które niejednokrotnie nie mogą się pozbierać przez wiele
lat po rozwodzie.
Ja bardzo żałuję, że posłuchałam głosu rozumu i
nie porzuciłam pana młodego przed ołtarzem. A miałam ochotę na dzień przed
ślubem wszystko odwołać. Obawiałam się, że jeśli to zrobię, zostanę zabita przez
narzeczonego, jego rodzinę lub moich rodziców. Nie wiem tylko, kto z nich byłby
szybszy. Decyzję o rozwodzie podejmowaliśmy przez 10 lat, w tym czasie napsuliśmy
sobie krwi i doprowadziliśmy do tego, że nie pozostało nam w pamięci żadne miłe
wspomnienie ze wspólnego życia. Od tamtej pory działam bardziej intuicyjnie i gdybym
dziś miała stanąć na ślubnym kobiercu z mężczyzną, do którego nie miałabym do
końca przekonania, to z pewnością zachowałabym się jak Julia Roberts w filmie „Uciekająca
Panna Młoda”. Podjęłabym decyzję na „nie”. Dlatego jeśli stoicie w obliczu
ważnej decyzji, posłuchajcie głosu serca, wszak w sprawach sercowych, to on
powinien grać pierwsze skrzypce.
Pamiętajcie, że najczęściej konsekwencją źle
podjętej decyzji jest nie tylko dość kosztowny i siejący spustoszenie
emocjonalne rozwód. To również bardziej miła konsekwencja, a mianowicie
potomstwo. Miła, ale… Jeśli dopuszczamy do głosu rozum, to tylko na poziomie
pragmatycznym. Mianowicie bardzo ważne jest to, kogo wybierzemy sobie na ojca
naszego dziecka. Przyjrzyjmy się rodzinie naszego wybranka. Jeśli coś nas denerwuje
w jego bliskich, to wiedzmy, że nasze dziecko – gdy dorośnie – będzie miało
część ich cech osobowości. I może się zdarzyć, że będą to tylko wady. DNA to
coś, co towarzyszy nam na każdym kroku. Nie można tego wyłączyć pilotem ani
przełączyć na inny kanał. To po prostu wdziera się w każdą szczelinę dnia
codziennego.
Jeśli któraś z Was teraz powie, że ucieczka
Panny Młodej sprzed ołtarza zdarza się tylko w kasowych produkcjach
hollywoodzkich, to ja odpowiem, że tkwi w błędzie. Otóż nie daleko szukając,
mam znajome małżeństwo, które poznało się na dwa tygodnie przed Jej ślubem z
Innym. Ona potrafiła dostrzec, że wreszcie spotkała kogoś, kogo szukała przez
całe życie i choć nie jest Julią Roberts (choć jest równie atrakcyjna) odwołała
ślub, do którego przygotowania były już prawie na ukończeniu. Od ponad
dwudziestu lat On i Ona są szczęśliwym małżeństwem, cały czas są w sobie
zakochani. A co by było, gdyby Ona, zwracając uwagę na konwenanse nie odwołała
ślubu z Tamtym? Miałabym nieszczęśliwą, zgorzkniałą koleżankę, od której nie
mogłabym uczyć się, jak mądrze w życiu wybierać. Niestety ja nie miałam kiedyś
takiej odwagi, jak Ona i bardzo tego żałuję. Ale Wy jesteście w innej sytuacji,
Wy możecie jeszcze pokierować swoim życiem. Dokonajcie mądrego wyboru w zgodzie
z własnym sercem. Życzę Wam szczęścia na nowej nowszej drodze życia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz