Powszechnie znana jest troska matek o szczęście córki, a w terminie tym mieści się zamążpójście, spełnienie w miłości i takie tam mało praktyczne rzeczy. Ja jestem matką 17-latka, kobietą w pełni dojrzałą, która jest o krok od stanu przejrzałego. Lada chwila to ja powinnam się zacząć troszczyć o szczęście mojego syna, ale to nie jego dotyczy ta historia.
Dziś rano robiłam sto rzeczy na raz. Od dwóch godzin powinnam była już być w pracy, ale wciąż zawodowe sprawy załatwiałam w domu. Po prostu co chwila pojawiało się coś nowego, a o zwłoce nie mogło być mowy. Zajmowałam się kilkoma programami TV i tylko pilnowałam, żeby nie pomylić promocji Teatru TV z transmisją cięższego kalibru. Nagle moja mama, która przeglądała jakieś czasopismo powiedziała: "Musisz koniecznie przeczytać ten artykuł". Powiedziałam grzecznie, że aktualnie nie mam czasu na czytanie gazety, ale moja mama postanowiła, że mi nie odpuści. "Musisz koniecznie! Naukowo udowodniono, że spoglądanie głęboko w oczy mężczyźnie przez 4 minuty gwarantuje, że się w nim zakochasz". Przez wiele lat pracowałam w programach porannych, które charakteryzują się bardzo nieludzkimi godzinami emisji, a więc i pracy oraz bardzo specyficznymi tematami. "Mamo, ja już nie pracuję w telewizji śniadaniowej i nie potrzebne są mi takie tematy. Co ja mam zrobić z tą informacją?" Na co moja mama całkiem serio powiedziała: "Ale to nie chodzi o pracę, tylko o Ciebie". No, nie! "Mamo, czy Bóg Cię opuścił? A po co ja mam sobie ściągać na głowę kłopot? Nie zamierzam się zakochiwać, a już na pewno nie na siłę".
Troska matki o szczęście córki widać nie ma terminu ważności. Spełniłam swój "obywatelski" obowiązek: wyszłam za mąż. Spełniłam obowiązek córki wobec matki: urodziłam dziecko. Zrobiłam coś dla siebie: rozwiodłam się, bo inaczej wylądowałabym w czubkach. I po co mi ryzyko, że znów źle trafię? Nie grozi mi staropanieństwo, a moi rodzice mają ukochanego wnuka. I czego tu chcieć więcej?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz