Życie pełne jest pokus

Życie pełne jest pokus, które czyhają na nas na każdym kroku. Trudno odmówić sobie zakupu nowej torebki, zjedzenia pysznych lodów albo wyjazdu na weekend w fajne miejsce. Pokusy nie czyhają na nas jedynie w wolnym czasie, również życie zawodowe kusi nas coraz nowszymi projektami, chęcią spełnienia się w kolejnych przedsięwzięciach i wspinania po szczeblach kariery. Szczególnie podatne na pokusy w życiu zawodowym są matki, samotnie wychowujące dzieci. Zdane są na siebie, muszą zapewnić dziecku standard życia, jakby były matkami i ojcami w jednej osobie. Znaczącym czynnikiem, który powoduje, że samotna matka jest pochłonięta pracą zawodową jest chęć zapomnienia o niepowodzeniach w życiu prywatnym. Jedne matki wynajmują nianie, by te dbały o ich pociechy, kiedy one pracują już piętnastą godzinę bez przerwy. Inne matki zawieszają dziecku klucz na szyi i pozwalają, by ulica je "wychowywała". Jest też trzecia grupa matek, które korzystają z pomocy rodziców i do tej grupy ja się zaliczam. 

Moja mama jest Aniołem na Ziemi. Jest dla nas babcią, mamą, przyjaciółką, "zwierzchnikiem admiralicji", prawą i lewą ręką mojego syna, jego rozumem i wzrokiem, słowem: Wszystkim. Zdejmuje ze mnie obowiązek troszczenia się o dom, dzięki czemu mogę "zanurzyć się" po uszy w życiu zawodowym. Ostatnio jednak złożyło się tak, że ja mam mniej pracy, a moja mama wczoraj dostała zapalenia błędnika i nie mogła z nami wrócić do domu. Wróciliśmy zatem sami.

Gdyby ktoś mi wcześniej powiedział, że nie poradzę sobie z prowadzeniem domu, to z pewnością bym go wyśmiała. Bo jakiż może być to problem dla osoby, która wydawała na antenie TV wielogodzinne programy? Żaden? A jednak... może być to problem. Dziś rano zdołałam zrobić mojemu dziecku śniadanie, po zjedzeniu którego nie rozchorował się, jest cały i zdrowy. Mój syn jadł, a ja popijając herbatę, założyłam sobie nowy blog. Pierwsze oznaki braku w mojej głowie "stycznej z rozumem" zauważyłam tuż po wyjściu Michała do szkoły. Nagle zobaczyłam kubek z suchą saszetką i wpadłam w popłoch, sądząc że nie dałam mu nic do picia. Zadzwoniłam do niego. Na całe szczęście nie zszedł jeszcze do metra, więc mogłam się z nim połączyć.

- Michał, czy ja Ci dałam dziś do picia herbatę?

Kojarzę, że mnie pytał, czy ją posłodziłam, ale skoro ją wypił, to co robi przy czajniku kubek z suchą saszetką?

- On tam stoi, bo miałaś sobie zrobić drugi kubek.

Na całe szczęście połączenie telefoniczne pozwoliło mi ustalić, o której mniej więcej godzinie wyszedł do szkoły mój syn. O to zapytała mnie mama, kiedy wreszcie do nas wróciła. Na pytanie jednak, co Michał włożył na siebie, nie potrafiłam odpowiedzieć.

- No, tak dokładnie nie pamiętam. Chyba zieloną bluzę Burtona.

- Ale jak to, samą bluzę? Kurtki nie wziął?

- Kurczę, nie wiem.

Na nieszczęście za oknem zaczął padać śnieg z deszczem. Moje dziecko ma - co prawda - 17 lat, ale ponieważ jest facetem, to wymaga ciągłego kontrolowania. Moja mama przytomnie podeszła do szafy i sprawdziła, jakiego okrycia brakuje. Okazało się, że jest gorzej niż mogłoby być - poszedł w letnim prochowcu.

Następnie mama skierowała swoje kroki do pokoju Michała. Godzinę później miał przyjść korepetytor z matematyki, a tam był jeden wielki "kipisz" - ubranie z wczoraj wymieszane z pościelą i piżamą. Po prostu "Meksyk"! Ja nawet widziałam ten bałagan rano, zaraz po wyjściu Michała do szkoły, ale stwierdziłam, że sprzątnę później i zamykając drzwi do jego pokoju, zamknęłam szufladkę w świadomości, że muszę tam sprzątnąć. Michał wracał tuż przed przyjściem korepetytora.

Kiedy już wrócił, powiedziałam mu, że gdyby mieszkał sam ze mną, to bardzo szybko nauczyłby się utrzymywania porządku. Jego matka, czyli ja to kosmitka, która potrafi pracować w dużym stresie, ale gubi się między kuchnią a salonem. Gdyby nie babcia, korepetytor wszedłby do niesprzątniętego  pokoju i Michał "najadłby się" wstydu. Dlatego dzięki Bogu, istnieje coś takiego, jak instytucja babci, która pozwala mamom na uleganie pokusom w życiu zawodowym.