Ostatnio w czasie niedzielnego obiadu moje dziecko poprosiło: "Mamo, opowiedz tę historię, jak tata i ten brat Twojej koleżanki zasypali facetowi Porsche". Ja kiedyś Michałowi opowiadałam, jak jego ojca poniosła ułańska fantazja. Zanim się odezwałam, mój syn zapytał: "A czy przypadkiem ten wspólnik taty od zasypywania śniegiem samochodu nie wiózł nas do Londynu?" Brat koleżanki jest pilotem i był kapitanem lotu, akurat wtedy, kiedy my lecieliśmy. W przestworzach jest bardzo odpowiedzialnym człowiekiem, a na Ziemi czasami ponosi go fantazja.
Historia zaczyna się od konia, żywego, nie tego mechanicznego.
Był Sylwester, wiele, wiele lat temu, kiedy mój syn był bardzo, bardzo malutki. Został z dziadkami w Warszawie, a my wyjechaliśmy świętować nadejście Nowego Roku w górach. Przed wieczorną imprezą - jak zwykle - odbył się kulig. Zastanawiałam się, o czym tak długo mój ówczesny mąż i brat mojej koleżanki rozmawiają z woźnicą, ale szybko o tym zapomniałam, bo po powrocie do pensjonatu zajęliśmy się przygotowaniem do Sylwestra.
Kiedy zabawa rozkręciła się na dobre, mój ówczesny mąż i brat mojej koleżanki byli już bardzo pijani i przypomnieli sobie, o czym rozmawiali z góralem. Uznali, że ich plan, który meli zamiar zrealizować jest genialny. Chcieli niczym Wieniawa-Długoszowski wjechać na koniu do restauracji, w której tamtej nocy się bawiliśmy. Różnica polegała na tym, że Wieniawa wjeżdżał do "Adrii", czyli do pomieszczenia, które było na tym samym poziomie, co chodnik przed frontowymi drzwiami, a nasi panowie chcieli wprowadzić ciężkie zwierzę, jakim jest koń przez ganek zbity z kilku desek. Nie dość, że deski nie wytrzymałyby takiego ciężaru, to koń mógłby złamać nogę. Nie docierało do nich, że zrobią krzywdę zwierzęciu, a właściciel restauracji nas zabije i na pewno nie będzie nam dane powitać Nowego Roku. Trwali uparcie przy swoim. Twierdzili, że "koń też człowiek", a oni - miłośnicy zwierząt przyprowadzą go do stołu i nakarmią sałatką jarzynową.
Atmosfera "zgęstniała", ponieważ ja i moja koleżanka chciałyśmy położyć kres tym wygłupom, ale dowiedziałyśmy się, że jesteśmy tymi, które psują dobrą zabawę. W tym samym momencie pojawił się woźnica z pytaniem, co ma zrobić z koniem. Z trudem, ale udało nam się odwieść ich od tego pomysłu.
Zawiedzeni, z niespożytą energią wyszli na dwór i wpadli na kolejny "genialny" pomysł. Niestety tym razem nie było nas przy nich i nie zapobiegłyśmy temu, co się miało wydarzyć. Mój ówczesny mąż i brat mojej koleżanki pożyczyli od dozorcy szuflę do odśnieżania. Gdyby wzięli się za odgarnianie z drogi śniegu, to byłoby pół biedy, ale oni bardzo umiejętnie zasypali jednemu z gości samochód. Do tego stopnia zrobili to fachowo, że kierowca zasypanego auta wyszedł w Nowy Rok na dwór i nie mógł go znaleźć. Za to pojawiła się na podwórzu nowa górka. Facet przetarł oczy i pomyślał, że chyba jeszcze nie wytrzeźwiał. Niestety nasi panowie, inteligentni inaczej poprzedniej nocy zrobili wszystko, by ich rozpoznano. Dozorca powiedział właścicielowi samochodu, kto od niego brał szuflę. Dziwię się tylko, że w porę jej im nie odebrał. Może też się świetnie bawił.
Jedliśmy śniadanie, kiedy kierowca wpadł do restauracji. Na pytanie, gdzie jest tych dwóch. którzy zasypali mu samochód mój ówczesny mąż i brat mojej koleżanki równocześnie wpadli pod stół. Byłam zdziwiona, że kierowca nie wyegzekwował od nich chociażby odśnieżenia tego pojazdu. Po prostu wyszedł. Nasi panowie dokończyli śniadanie pod stołem.
Wieniawa-Długoszowski był bardzo barwną postacią i pewnie nie jeden miałby ochotę go naśladować, ale trzeba pamiętać, że skończył bardzo źle. Popełnił samobójstwo, skacząc z tarasu swojego domu w Nowym Jorku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz